Publikacja „Wspomnienia z mojego życia” autorstwa Eduard Petzold to osobiste świadectwo jednego z najważniejszych europejskich architektów krajobrazu XIX wieku. Wydana po raz pierwszy w 1890 roku w niewielkim nakładzie dla rodziny, nie była planowana jako dzieło naukowe, lecz zapis życia, ludzi i miejsc ważnych dla autora.

Książka ukazuje Europę epoki dynamicznych przemian, łącząc refleksje o kulturze, sztuce ogrodowej i życiu społecznym. Petzold opisuje swoją pracę, relacje z mecenasami oraz podróże, które kształtowały jego twórczość. Szczególne znaczenie ma jego pobyt w Polsce w 1876 roku, obejmujący m.in. Krasiczyn, Kraków i Łańcut – cenne świadectwo krajobrazu i życia Galicji.

To nie tylko autobiografia, lecz także źródło historyczne. Polskie wydanie zawiera tłumaczenie tekstu, wstęp, eseje, drzewo genealogiczne, indeksy oraz materiały ikonograficzne i mapy, pomagające lepiej zrozumieć kontekst epoki i dorobek autora.

Celem artykułu jest odpowiedź na pytanie, w jaki sposób od końca XIX wieku do współczesności kształtował się „krajobraz pamięci” Eduarda Petzolda – jednego z najwybitniejszych europejskich twórców ogrodów XIX wieku – oraz jakie narracje, praktyki i materialne formy decydowały o jego obecności w świadomości społecznej. Praca wypełnia lukę badawczą, przesuwając akcent z analizy twórczości projektowej na refleksję nad mechanizmami upamiętniania. Oryginalnym wkładem jest syntetyczne zestawienie różnorodnych form pamięci: piśmiennictwa, nomenklatury botanicznej, miejsc komemoratywnych oraz współczesnych inicjatyw i realizacji inspirowanych jego dziedzictwem. Wyniki badań pokazują, że pamięć o Eduardzie Petzoldzie kształtowała się jako proces dynamiczny, oparty na selekcji, negocjowaniu znaczeń i zmiennych hierarchiach wartości, a nie jako prosty zapis jego dorobku. Analiza krajobrazu pamięci ujawnia mechanizmy, poprzez które historia architektury krajobrazu reprodukuje, modyfikuje lub marginalizuje postaci twórców, odsłaniając uwarunkowania kulturowe i instytucjonalne, stojące za formowaniem jej kanonów.

Tekst dostępny do pobrania również w serwisie czasopisma „Polskie Studia Krajobrazowe”

Artykuł ukazuje Dolny Śląsk jako region o niezwykłym „zielonym kapitale” – bogactwie historycznych ogrodów i parków, które mogą stać się motorem nowoczesnego rozwoju turystyki. Autor podkreśla, że te wyjątkowe przestrzenie to nie tylko świadectwo historii, ale także miejsca odpoczynku, edukacji i budowania lokalnej tożsamości. W dobie rosnącego zainteresowania turystyką ogrodową – dynamicznie rozwijającą się na całym świecie – dolnośląskie założenia zieleni mają ogromny, wciąż niewykorzystany potencjał.

Centralnym przykładem jest koncepcja Zespołu Krajobrazowego Rezydencji i Ogrodów Doliny Włodzicy. To innowacyjny projekt, który łączy ochronę dziedzictwa z turystyką, edukacją i aktywizacją społeczności lokalnych. Malownicza dolina, pełna historycznych rezydencji, parków i śladów dawnych epok, ma szansę stać się modelowym miejscem rewitalizacji krajobrazu i współpracy transgranicznej.

Artykuł pokazuje, że odpowiednio zarządzane ogrody mogą przyciągać turystów, wspierać lokalną gospodarkę i wzmacniać więzi społeczne. Dolny Śląsk ma wszelkie predyspozycje, by stać się liderem turystyki ogrodowej w Polsce – miejscem, gdzie historia, natura i nowoczesne podejście do rozwoju tworzą spójną, inspirującą całość.

Tekst dostępny do pobrania również w serwisie Cyfrowy Dolny Śląsk.